Kıbrıs sorunu, Türkiye'nin 52 yıl önce adayı işgali ve işgalin kalıcı hale getirilmesiyle çözümden uzaklaşmaya devam ediyor. İşgalci güç olarak Türkiye, ada üzerindeki jeostratejik menfaatlerini ön planda tutarak, Türk tarafının refahından ziyade sürekli bir varlık oluşturmayı hedefliyor. Barış görüşmelerinde, çözüm eksikliği Türkiye'nin maksimum hedeflerine bağlı olurken, Kıbrıs Rum tarafının uzlaşmazlıkla suçlanması gerçekçi değil.

Çözümün önündeki en büyük engel Türkiye'nin işgalinin son bulmamasıdır ve bu durum taraflarca ve uluslararası toplum tarafından yeterince ciddiye alınmamaktadır. Uluslararası aktörler, sorunu sadece iki toplum arasındaki güven eksikliği olarak görüp, işgal gerçeğini göz ardı ederek sorunun çözümünü zorlaştırmıştır.

Kıbrıs’ta gerçek bir çözüm için temel özgürlüklerin, özellikle AB standartlarında hareket, yerleşim ve mülkiyet haklarının tam olarak uygulanması gerekmektedir. Demokratik ve ayrımcı olmayan bir federasyon sistemi kurulmadığı sürece, var olan görüşmeler ve düzenlemeler işgali kalıcı kılmanın ötesine geçemeyecektir.