Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή μέρους του κυπριακού εδάφους, η επίλυση του Κυπριακού παραμένει αποκλειστικά υπό την ευθύνη της Τουρκίας, η οποία συνεχίζει την κατοχή χωρίς κόστος. Η συστηματική επιβολή τετελεσμένων και οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις της κατοχικής δύναμης καθιστούν σαφές πως ο στόχος της είναι η μόνιμη παρουσία στο νησί.

Παράλληλα, κριτική διατυπώνεται και προς τους Ελληνοκύπριους για την τακτική των παραχωρήσεων και την προσαρμογή στις νέες πραγματικότητες από την επομένη της εισβολής, χωρίς όμως να ευθύνονται για την αποτυχία της λύσης. Το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται ως ζήτημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, αλλά συχνά ως διακοινοτικό πρόβλημα, κάτι που δυσκολεύει την εξεύρεση δίκαιης λύσης.

Η πλήρης εφαρμογή των θεμελιωδών ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η ελεύθερη μετακίνηση, εγκατάσταση και απόκτηση ιδιοκτησίας, θεωρείται βασικός άξονας για την επίτευξη λύσης που θα εξυπηρετεί μόνιμους κατοίκους και όχι συμφέροντα τρίτων. Μόνο μία δημοκρατική λύση που θα απορρίπτει τον εθνοτικό διαχωρισμό μπορεί να διασφαλίσει μακροχρόνια ειρήνη και σταθερότητα στο νησί.