Στο προσκήνιο επανέρχεται το νομικό καθεστώς των Βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κύπρο, μετά από συζήτηση στο συνέδριο του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου που επέστησε την προσοχή στις νομικές πτυχές της κυριαρχίας τους. Οι Βάσεις Ιδιωτείας κυριαρχίας που ιδρύθηκαν το 1960 παράλληλα με την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν χαρακτηριστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου ως μοναδική μορφή αποικιακής κυριαρχίας για στρατιωτικούς σκοπούς.

Η Βρετανία υποστηρίζει ότι η κυριαρχία της διατηρήθηκε ρητά στη συνθήκη του 1960, ενώ το διεθνές δίκαιο επιτάσσει ότι οι όροι των συνθηκών ερμηνεύονται καλή τη πίστει. Παράλληλα, η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου σχετικά με το ζήτημα των νήσων Χάγκος το 2019, που έκρινε παράνομη την αποσχιση εδαφών κατά τη διάρκεια αποικιοκρατικής αποχώρησης, φέρνει στο προσκήνιο ερωτήματα που σχετίζονται με το αν η βρετανική δράση στην Κύπρο τη δεκαετία του 1960 ήταν σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο.

Οι νομικές αμφιβολίες συνδέονται επίσης με το κατά πόσο η βούληση του ελληνικού κυπριακού λαού εκφράστηκε ελεύθερα κατά την ανταλλαγή της ανεξαρτησίας με την παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων, και το ζήτημα πλέον βρίσκεται υπό την εξέταση του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαστηρίου, με μεγάλη σημασία για το μέλλον των βάσεων στην Κύπρο.